De geschiedenis van de Albert Schweitzerschool
De Albert Schweitzerschool werd geopend op 17 januari 1931 en heeft een lange historie achter de rug. Met het oprichten van een openluchtschool creëerde de gemeente Haarlem een mogelijkheid voor het onderwijs aan 'ziekelijke' kinderen. Tuberculose was in die tijd nog een gevreesde ziekte.

Op de openluchtscholen werd naast het geven van onderwijs, veel aandacht besteed aan voeding, sport, rust en regelmaat. Ook aan de huisvesting van de school werd extra aandacht besteed.

Door de jaren heen is het beeld van de school en haar leerlingen veranderd. De 'openluchtschool' werd 'school voor langdurig zieke kinderen'(LZK-school). De bleekneusjes van weleer werden kinderen met diverse medische problemen die zo ingrijpend zijn dat zij niet het (speciale) basisonderwijs kunnen volgen. Extra aandacht en verzorging bleven een centrale plaats innemen.

Wie was Albert Schweitzer?
Albert Schweitzer werd geboren op 14 januari 1875. De ideeën van Albert Schweitzer waren niet alleen van groot belang voor de Twintigste eeuw, ze zijn actueler dan ooit. Het opgeven van een briljante carrière om zich te wijden aan de hulpbehoevenden in Afrika is een humanitaire daad die in alle tijden van groot belang is.

Schweitzer studeerde aanvankelijk theologie en filosofie in Straatsburg, en muziek in Parijs. Maar rond zijn dertigste kwam hij tot het inzicht dat hij zich wilde wijden aan het welzijn van de mensheid en ging hij in Straatsburg medicijnen studeren. Na zijn studie vertrok hij naar Lambarene in Gabon, Afrika. Uit het niets bouwde hij samen met zijn vrouw een ziekenhuis op. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd Schweitzer als Duitser uit Gabon uitgewezen en in Europa geïnterneerd.

Toen Schweitzer in 1924 terugkeerde naar Lambarene bleek er niets van zijn ziekenhuis over te zijn. Hij bouwde het opnieuw op en kreeg hulp van andere Europese artsen en verpleegsters. Vele jaren verrichtte de bevlogen arts onder moeilijke omstandigheden zijn goede werk.

Daarnaast reisde hij de wereld rond, hield lezingen over zijn ideeën en gaf orgelconcerten. Zijn idealistische ideeën spraken velen aan. In zijn laatste jaren zette Schweitzer zich krachtig in om mensheid te waarschuwen voor de gevolgen van kernbewapening. In 1952 kreeg hij de Nobelprijs voor de vrede.

Centraal in de ideeën van Albert Schweitzer stond zijn 'Eerbied voor het leven'. In zijn daden en denken was Schweitzer een pionier.
Op 4 september 1965 stierf Albert Schweitzer in zijn eigen ziekenhuis en werd in Lambarene begraven.